รถเคลื่อนตัวตามกันไปในซอยเพื่อทะลุออกสู่ถนนใหญ่ ผมค่อย ๆ ขับคลานตามไป แม้ใจจะเริ่มร้อน
สองแถวคันหน้าจอดให้ลูกเสือเนตรนารีกลุ่มหนึ่งลงรถ ทำให้รถติดไปอีก ผมเคาะนิ้วกับพวงมาลัยเป็นระยะ กระเป๋านักเรียนตรงหน้าดูหนักจนชวนปวดไหล่ ไม่รู้ใส่อะไรไว้บ้าง เด็ก ๆ จ่ายเงินเสร็จเดินวนไปหน้ารถ แล้วจู่ ๆ คนขับก็เปิดประตูรถค้างไว้ ก่อนลงมาโบกรถให้เด็ก ๆ ข้ามถนน
จนเมื่อโบกรถให้เด็กข้ามเสร็จ คนขับก็ขึ้นรถ ปิดประตู แล้วขับออกไปเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาในชีวิต
ผมค่อย ๆ ขับคลานตามไป ไม่ได้เคาะนิ้วกับพวงมาลัยแล้ว แต่หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปสองแถวตรงหน้าแทน