ฉันเป็นบ้านไม้สองชั้นริมคลอง
ชายคนแรกที่อยู่กับฉันตอกตะปูทุกตัวด้วยมือตัวเอง เขามีนิสัยแปลก ๆ อยู่อย่างหนึ่ง คือทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะออกมานั่งที่ชาน ไม่เปิดวิทยุ ไม่คุยกับใคร แค่ฟังเสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีของฉันจนหลับไป
ลูก ๆ ของเขาโตแล้วย้ายเข้ากรุงเทพฯ ทีละคน จนเหลือเขากับฉันสองคน แล้วก็เหลือฉันคนเดียว
สิบปีที่ประตูถูกล็อก ฝนยังตกทุกปี ฉันยังร้องเพลงเดิมทุกครั้ง ทั้งที่ไม่มีใครฟัง
เช้านี้มีรถกระบะมาจอดหน้าบ้าน ชายวัยกลางคนเดินขึ้นบันได ขั้นที่สามส่งเสียงเอี๊ยดเหมือนทุกครั้ง เขาหยุดตรงนั้น หยุดตรงที่พ่อของเขาเคยหยุดเพื่อพักเข่า
บ่ายแก่ ๆ ฟ้าครึ้ม
เขาลากเก้าอี้ออกมาที่ชาน นั่งลง แล้วหลับตา
ฉันร้องเพลงให้เขาฟังทั้งคืน