ทุกเช้าตอนหกโมง ลุงเชิดจะนั่งที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่าง หยิบดินสอขึ้นมาหนึ่งแท่ง แล้วเหลาด้วยมีดพับเล่มเก่า ช้า ๆ ทีละด้าน จนไส้ดินสอแหลมเหมือนปลายเข็ม
จากนั้นก็วางมันไว้ข้างกระดาษเปล่า แล้วนั่งมองอยู่อย่างนั้นจนกาแฟเย็นชืด
ผมย้ายมาอยู่กับลุงหลังป้าแดงเสีย ปีแรกผมเคยถามว่าลุงจะเขียนอะไร ลุงตอบแค่ว่า “ยังไม่ถึงเวลา” ผมก็ไม่ได้ถามอีก
ดินสอที่เหลาแล้วค่อย ๆ เต็มกล่องรองเท้า กล่องแล้วกล่องเล่า ปลายแหลมเรียงกันเหมือนแถวทหาร ไม่มีแท่งไหนเคยแตะกระดาษ
เช้าวันหนึ่ง ในกล่องดินสอใหม่เหลือแท่งเดียว ลุงเหลามันนานกว่าทุกวัน แล้วก็ทำสิ่งที่ผมไม่เคยเห็น ลุงจับดินสอขึ้นมาวางบนกระดาษ มือสั่นจนเส้นแรกคดไปมา
ตอนลุงลุกไปอาบน้ำ ผมแอบเดินไปดู
บนกระดาษมีตัวหนังสือโย้เย้อยู่บรรทัดเดียว
ถึงแดง
แค่นั้น ไม่มีอะไรต่อ
ใต้กระดาษแผ่นนั้นมีซองจดหมายปึกหนึ่งมัดหนังยางไว้ ลายมือป้าแดงทุกซอง ส่งถึงลุงตอนลุงไปทำงานก่อสร้างที่ต่างจังหวัดเมื่อสี่สิบปีก่อน ผมนับได้ห้าสิบสองฉบับ
ลุงเรียนจบแค่ ป.4 ไม่เคยตอบจดหมายป้าสักฉบับ
บ่ายวันนั้น ลุงออกไปตลาด กลับมาพร้อมดินสอโหลใหม่ กับสมุดคัดลายมือของเด็กประถมหนึ่งเล่ม