ระหว่างขับรถอยู่ในซอยเล็ก ๆ ผมเห็นหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งนั่งอยู่หน้าร้านส้มตำแต่ไกล ตัวมันขี้เรื้อนโดยสมบูรณ์แบบ กล่าวคือขนแทบจะหายเกลี้ยงเหลือแต่หนังสีชมพูย่น ๆ สาก ๆ ทั้งตัว
แม่ค้าส้มตำกำลังหาเห็บที่หูให้มันอยู่ หมาขี้เรื้อนสีชมพูก็นั่งเรียบร้อยปล่อยให้หาอย่างว่าง่าย แม่ค้าก็นั่งยอง ๆ ตั้งใจหาเห็บอย่างไม่มีท่าทีรังเกียจ
ชีวิตหมาที่มีคนคอยใส่ใจก็คงมีความสุขดีตามสภาพ ผมคิด
ผมขับรถผ่านหน้าร้านไป และหันมองกระจกหลัง แม่ค้าลุกออกมาแล้ว กำลังเดินไปหยิบสากเตรียมตำส้มตำให้ลูกค้าคนต่อไป...