เป็นเรื่องสมัยผมยังเด็ก วันนั้นแจกันแตก ผมบอกว่าไข่ต้มทำ แต่แม่รู้ทันทีเพราะไข่ต้มยังนอนเลียขนอยู่บนตู้หนังสือตั้งแต่เช้า แม่ไม่ได้ดุด่า แค่จับไหล่ผมแล้วมองตา
“แม่ไม่โกรธที่แจกันแตกหรอก” แม่พูดเสียงเบา “แต่อย่าโกหกได้ไหมลูก”
ผมก้มหน้ารู้สึกผิด แล้วช่วยแม่เก็บเศษแก้ว
เย็นวันเดียวกัน ตอนผมกำลังเอาถุงขยะไปทิ้งหน้าบ้าน มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารก็ดังขึ้นพอดี แม่เดินไปดูจอ แล้วหยุดอยู่ครู่หนึ่ง
แม่หยิบมือถือมาให้ผม แล้วทำท่าเอานิ้วแตะริมฝีปาก
“บอกป้าว่าแม่ไม่อยู่ ไปตลาด”
ผมมองหน้าแม่ แม่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่เอง ยังใส่ผ้ากันเปื้อน ที่ชายมีแป้งติดอยู่
“ฮัลโหล” ผมพูด “แม่ไม่อยู่ครับ ไปตลาด”
ปลายสายบ่นอะไรเล็กน้อย แล้วก็วางสาย
แม่ยิ้ม ลูบหัวผมสองที “เก่งมาก”
ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เสียงเศษแจกันในถุงขยะที่เพิ่งมัดปากยังกระทบกันอยู่เบา ๆ
คืนนั้นไข่ต้มขึ้นมานั่งที่ปลายเตียง ผมลูบหัวกระซิบขอโทษที่เอาความผิดไปโยนให้มัน แล้วถามต่อว่า
“แมวเคยโกหกบ้างไหม”
ไข่ต้มยืดเหยียดหนึ่งที แล้วล้มตัวลงนอน